استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر، ایران.
چکیده
قرآن کریم آیینۀ تمام نمای تجلّی قدرت خداوند و بزرگترین و پایدارترین معجزه الهی برای همۀ بشریت است. این کتاب هدایتگر که بالاترین درجههای بلاغت و زیبایی سخن را در بر دارد، همیشه الهامبخش اذهان خلاق شاعران بوده است و آنان از تعبیرات بینظیر و اصطلاحات پرطنین قرآن در آثار خویش بهره جستهاند. الهامگیری از قرآن کریم، در ادبیات دوره انحطاط به دلیل رواج تصوّف و گرایش شاعران به زهد رواج بیشتری دارد. صفیالدین حلی از شاعران برجسته این دوره است که به دلیل شیعه بودن و پرورش یافتن در یکی از شهرهای ادب پرور عراق- حلّه- با قرآن و ادبیات قرآنی آشنایی تمام داشته و جلوههایی از جمال این کتاب مقدّس را در بیشتر درونمایههای شعری خویش نموده است. در این نوشتار با روش توصیفی- تحلیلی با نگاهی به نظریه بینامتنیت به تأثیر قرآن بر شعر این شاعر پرداختهایم. تجلّی آیات قرآن در شعر شاعر در اغراضی چون مدایح نبوی، نمایانتر و پررنگتر به نظر میرسد. همچنین استفاده تصرّفی وی از آیات قرآنی از بسامد بالاتری برخوردار است.
